Zet eerst je eigen zuurstofmasker op en daarna dat van je kind. We kennen deze instructie allemaal uit het vliegtuig. Toch passen we dit principe veel te weinig toe in andere aspecten van ons leven.

Hoe vaak denk je:

• Als het met mijn gezin goed gaat, gaat het met mij ook pas goed
• Vanavond, als alles gedaan is, kan ik eindelijk op de bank
• Tijdens het middagdutje van mijn kinderen kan ik snel even stofzuigen, de was doen of de ramen lappen

Altijd de ander eerst en dan pas aandacht voor jezelf.

Altijd eerst de ander

Voor veel ouders is dit zo normaal geworden dat het bijna niet meer opvalt. Eerst zorgen, eerst regelen, eerst doorgaan. En ergens aan het eind van de dag, als alles “af” is, mag jij misschien even zitten.

Maar wat als je het eens omdraait?
Wat als je eerst voor jezelf gaat zorgen?
Tot rust kunt komen?
En deze rust mag doorgeven aan je gezin?

Rust zit niet op de bank

Rusten zit niet in tijd doorbrengen in bed of op de bank.
Rust kun je alleen voelen in je lijf.
Je hoeft rust niet te verdienen door eerst actief te zijn.
Of door eerst voor de ander te zorgen.
Rust is altijd bereikbaar, ook tijdens drukke momenten.

Maar hoe dan? Ik hoor het je denken.

Rust voel je in je lijf

Echte rust gaat niet over even niks doen, maar over wat er in jou gebeurt. Over voelen wat er speelt in je lichaam. Over ruimte maken voor spanning, emoties en signalen die je meestal wegduwt omdat het “nu even niet uitkomt”.

En dat kun je zelfs oefenen midden in de chaos van alledag.

Praktijkvoorbeeld: de dwarse peuter

Stel je eens voor dat je een conflict hebt met je dwarse peuter. Je wilt naar buiten, maar je zoon of dochter weigert een jas aan te trekken. Je voelt de irritatie toenemen, want je hebt haast. En hoe gehaaster jij je voelt, hoe dwarser je kind doet.

Iedereen weet dat irritatie niet helpt.
Iedereen verlangt naar dat rustige, zen-gevoel in die momenten.
Maar linksom of rechtsom voel je die irritatie en je probeert die wanhopig te onderdrukken.

Herkenbaar?

Een kleine oefening in het moment

Sta dan eens bewust stil. Vertraag een heel klein beetje in dat moment en observeer je irritatie.
Zeg tegen jezelf: “Ik voel me geïrriteerd” (en/of gehaast, wanhopig of boos).

Voel eens in je lichaam welke spieren zich aanspannen door deze emotie.

• Verkrampte kaken?
• Opgetrokken schouders?
• Een knoop in je maag?
• Een frons op je gezicht? 

Adem dan even diep in en uit en geef de emotie de ruimte.
Ontspan bewust je kaken, schouders enzovoort.

Voel hoe het op dat moment met je gaat. Zonder oordeel.

Misschien is de irritatie ietsje minder, misschien ook niet.
Alles is goed en mag er zijn.

Wat levert het op?

Is je irritatie net zo groot? 

Geeft niets. Het grote verschil is dat je je emotie accepteert zoals die is. Dat geeft ruimte. Bovendien leer je je kind dat emoties er mogen zijn. Je kunt dit zelfs hardop uitspreken tegen je zoon of dochter.

Is je irritatie minder? 

Geniet daar even van. En observeer wat het met je kind doet.
Is de spanning in je lijf veranderd? Wat mooi. Je bent dus in staat om jezelf bewust een beetje rust te geven.

Oefenen mag

Door even stil te staan, geef je automatisch ruimte aan lichaamsbewustzijn. Je lijf wil gehoord worden. Emoties willen gevoeld worden en lichamelijke spanning is er niet voor niets. Het helpt je overleven.

Je kunt hier aandacht voor hebben en rust creëren.

Oefen er eens mee, steeds weer een klein moment.

Wil je hier begeleiding bij?

En als je het lastig vindt, help ik je graag via een coachingtraject.
In 3 tot 6 sessies, afhankelijk van je hulpvraag, leer ik je luisteren naar je lijf. Met praktische oefeningen, die je ook kunt doorgeven aan je gezin, laat ik je ervaren hoe groot het verschil kan zijn.

Een coachingtraject volg je nooit alleen voor jezelf. Wat jij leert, verspreidt zich via jou naar de mensen om je heen.
Gun je jezelf en jouw gezin ook de tools om te ontspannen? Neem dan contact met mij op.